بسم الله الرحمن الرحیم، یا ایُّها الَّذین آمَنوا اذکُروا الله ذکراً کثیراً. با شنیدن کلمه ذکر احتمالا تصویری از لب هایی که آرام حرکت می کند و دستی که تسبیح را گرفته، در ذهنتان نقش می بندد. اما ذکر معنایی عمیق تر دارد و کارکردی شگفت آورتر. در روایات داریم که اگر ذاکر باشید می توانید کوه ها را جابجا کنید و با مردگان حرف بزنید! بله. درست شنیدید: کوه ها را جابجا کنید.

ذکر یعنی یاد. انسان ها در هر لحظه به یاد چیزی هستند و به یاد چیزهایی نیستند. امروز از صبح که از خواب برخاستیم، به یاد چه چیزهایی بوده ایم؟ و به یاد چه چیزهایی نبوده ایم؟ هر روز آدم های دنیا به یاد چه چیزهایی هستند که وضعیت دنیا اینگونه خراب شده است.

پیش از خواندن این مطلب، توصیه می‌کنیم ابتدا با مفهوم «فکر صحیح» آشنا شوید >> کارگروه فکر

«ذکر»، مفهومی بسیار مهم است. جامعه ای که افراد آن دائماً در ذکر باشند همان «بهشت» است! نکته قابل توجه این است که ذکر وسیله نیست بلکه مطلوب است. درست است که ذکر وسیله رسیدن به همه‌ی خوبی‌ها است، اما در واقع خودِ ذکر، هدف نهایی است! نه اینکه وسیله‌ای باشد برای رسیدن به هدف نهایی. در روایات داریم که اگر ذاکر باشید می توانید کوه ها را جابجا کنید و با مردگان حرف بزنید! لابد از خودتان می پرسید این چه ذکری است؟ یعنی اگر الآن همه دائماً تسبیح به دست، زیر لب، ذکر بگویند این همه معضلات جامعه برطرف خواهد شد؟ شاید اگر معنی ذکر را بهتر بدانیم، سریع تر متوجه جواب این سوال بشویم.

برای درک صحیح «ذکر» به بازتعریف این کلمه از طریق «شناخت علمی لغات» نیاز داریم. در فرهنگ لغات، ذکر یعنی «یاد» و ضد آن «غفلت» یعنی فراموشی است. ذکر یعنی دائماً فکر صحیح توحیدی را به یاد داشته باشیم و حتی برای لحظه ای «توحید من»، «یگانگی ما» و «تو خودمی» را فراموش نکنیم. به محض غفلت از این معانی و با پدید آمدن نگاه «من منم، تو تو» ناگهان بهشت به جهنم مبدل خواهد شد! دائم الذکر بودن یعنی هر لحظه از ۲۴ ساعت، غفلت از خودِ نفسانیِ عدمیِ جهنمی! برای دستیابی به بهشت زمینی و در امان بودن از خسارات بی‌ذکری، راهی جز غفلت از منِ عدمیِ نفسانی و یاد منِ الهی و حقیقت توحید وجود ندارد.

وظیفه کارگروه ذکر اولاً رساندن افراد به یک «بینش صحیح توحیدمبنا از کلمه ذکر» و ثانیاً «تشکیل دولت ذکر» برای دائم الذکر شدن افراد جامعه است. این دولت، بناست ذکر را برای رسیدن به همه منافع آن، در سطوح مختلف، از منبع صحیح آن، قرآن و حدیث، ظهور بدهد و همه اشخاص، سازمان ها و وزارت خانه ها را با این موضوع درگیر کند.

تفکر، ما را به تذکر سوق می‌دهد. به عبارت دیگر، تذکر از نتایج تفکر است. در این کارگروه بناست روش هایی ارائه بشود که عموم مردم در یک چشم انداز معین به یک سطح کیفی از ذکر برسند و از منافع این ذکر بهره مند شوند.

این کارگروه با هدف نهایی «تشکیل جامعه ذاکر» مراحل اجرایی زیر را پیش رو دارد:

  • تأسیس پژوهشکده «ذکر شناسی» برای استخراج دانش «تفکر» از قرآن و روایات اهل البیت علیهم السلام. و بررسی زنجیره کلمات مرتبط. با نگاه صحیح به قرآن متوجه می شویم که تمام آیات قرآن به موضوع ذکر پرداخته است!
  • تأسیس اندیشکده «ذکرشناسی» که در آن (صرفنظر از آیات و روایات و تنها با استفاده از دانش انفجاری توحید) هر انسانی این ظرفیت را دارد که همه ی مسائل مربوط به ذکر را استخراج کند و به کار بگیرد.
  • ایجاد دانشگاه ذکر شناسی و تربیت مدیران ذاکر
۰ پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *