در آیه ۲۳ سوره حشر می خوانیم: «هُوَ اللَّهُ الَّذِی لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْمَلِکُ الْقُدُّوسُ السَّلاَمُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یُشْرِکُونَ‌ »؛ اوست خدایی که جز او الهی نیست. همان فرمانروای پاک، سالم، ایمنی بخش، مسلط، شکست ناپذیر، جبران کننده، شایسته بزرگی و عظمت است. خدا از آنچه که شریک او قرار می دهند منزه است

چرا خداوند این اسم ها را به خودش نسبت داده و بعد از شرک سخن گفته است؟ چون می خواهد این تصور باطل را در ذهن من و شما پاک کند که جای دیگری به دنبال این اسم ها بگردیم! شما نمی توانید تصور کنید که مَلِک دو جا هست؛ یکی خدا و یکی هم جای دیگر؛ یا قدوس دو جا هست؛ یکی خداست و یکی جای دیگر. تمام اسماء مال خداوند است. یکی از این اسم ها هم «سلام» است.

آیات و روایات به صراحت مفهوم «سلام» را بیان کرده اند و یکی از ابعاد «سلام»، سلامتی است. پایین ترین سطح سلامتی برای انسان، دور بودن از بیماری‌ها و نقص جسمی و مرتبه های بالاتر آن سلامت اخلاقی و شخصیتی است و مفهوم متعالی آن نجات از جهنم است که تمام اینها در عبارت «سلام» می گنجد. حالا که فقط خدا «سلام» است، بنابراین سلامتی هم فقط به خدا برمی‌گردد و نمی توانید آن را جای دومی پیدا کنید!

بنابراین انسان هایی که به دنبال سلامت هستند، باید مفهوم آن را با همه ابعادش از این دو معنا جستجو کنند:

یک: «الله»؛ سلامتی با الله است.

دو: «توحید الله»، یعنی شرک، نه! نگویید سلامتی هم با الله است و هم با یک چیز دیگر!

مفهوم «سلام» در آیات و روایات

خداوند در آیه ۵ سوره قدر فرموده است: «سَلامٌ هی حتّی مَطلَعِ الفَجر»؛ این شب تا برآمدن سپیده دم، سراسر سلام و رحمت است. بنا بر روایات و تفاسیر بزرگان، تا طلوع فجر و تنزل ملائکه، سلامت نازل می شود.

از امام باقر علیه السلام منقول است: «وَ مَعْنَى‏ قَوْلِ‏ الْعَبْدِ لِأَخِیهِ السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیْ السَّلَامَهُ لَکَ َ مِنِّی‏ کَمَا قَالَ تَعَالَى‏ فَسَلامٌ لَکَ مِنْ أَصْحابِ الْیَمِینِ‏ أَیْ سَلَامَهٌ…» {۱}؛ معنای قول بنده که به برادرش می گوید السلام علیک، این است که برای تو از جانب من، سلامت است، همچنان که خداوند تبارک و تعالی فرموده «سلام بر تو از اصحاب یمین»، یعنی از اصحاب یمین برای تو سلامت است.

ابن عباس از پیامبر اکرم(ص) یا امیرالمؤمنین(ع) نقل کرده است: « دَارُ السَّلَامِ الْجَنَّهُ وَ أَهْلُهَا لَهُمُ‏ السَّلَامَهُ مِنْ جَمِیعِ الْآفَاتِ وَ الْعَاهَاتِ وَ الْأَمْرَاضِ وَ الْأَسْقَامِ وَ لَهُمُ السَّلَامَهُ مِنَ الْهَرَمِ وَ الْمَوْتِ وَ تَغَیُّرِ الْأَحْوَالِ عَلَیْهِم»{۲}؛ دارالسلام که در جنت است، یعنی جایی که برای مؤمنین از جمیع آفات و عاهات و امراض و اسقام سلامت است و همچنین از پیری و موت و تغییر احوال هم در سلامتند.

آیات و روایات متعددی در بیان مفهوم سلامتی وجود دارد که به جهت اختصار به همین تعداد بسنده می کنیم.

{۱} روضه الواعظین و بصیره المتعظین (ط – القدیمه) ؛ ج‏۲ ؛ ص۴۵۹

{۲}   بحارالانوار؛ ج ۸؛ ص ۱۹۴