رمضانی مهدوی و بدون شرک؛ شماره سه

جمعه, 27 اردیبهشت 1398 | 0 | 80

قرار است در رمضان چه شود؟

همه‌ی رمضان‌ها یکی هستند. وعده‌ی خداوند در آیات و روایات این است که در رمضانی مبارک، اتفاق عظیمی خواهد افتاد. آن اتفاق که اولش مغفرت الهی است (مانند همه‌ی رمضان‌های گذشته)، میانه‌اش ظهور مهدی(عج) و تحقق جامعه‌ی مهدوی و آرمانشهر مهدوی و آغاز زندگی حقیقی است و پایانش تحقق کامل یگانگی همگانی میان خود و خدا. این حقیقت، حقیقت اصلی است؛ حقیقت توحید این است و شدنی است.

تحقق توحید به کمال صورت خواهد گرفت؛ حذف «من»، محو«من» و تحقق «منِ» یگانه‌ی الهی صورت خواهد گرفت. این حقیقتی است که در ماه مبارک رمضان اتفاق می‌افتد و حقیقتی است که انسان‌ها باید به آن امید و اطمینان داشته باشند. چنین اتفاقی خواهد افتاد و فرقی نمی‌کند در کدام رمضان باشد.

این رمضان تنها یک تفاوت با رمضان‌های دیگر دارد؛ در همه‌ی رمضان‌ها، خداوند همه‌ی ما را مورد مغفرت خود قرار می‌دهد و ما را آماده‌ی اتفاق بعدی می‌کند. در روزهای غیر از ماه مبارک رمضان، خدای تبارک و تعالی، مغفرت خودش به بندگان را منوط به سه شرط کرده: 1- گناه نکن؛ کسی که گناه نمی‌کند مشمول مغفرت می‌شود. 2- اگر گناه کردی استغفار کن؛ که استغفار تو یا استغفار رسول(ص) و امام(ع) برای تو باعث مغفرت می‌شود. 3- اگر کسی گناهی کرده یا به تو آزاری رسانده، او را عفو کن؛ اگر انتظار داری خدا تو را ببخشاید، تو هم باید از همه در گذری. محال است کسی چنین اخلاقی داشته باشد که همه را ببخشاید اما خدا او را مورد عفو و بخشایش قرار ندهد. اما در شب اول ماه مبارک رمضان، خداوند تمامی گناهان را می‌بخشاید و در عوض، بعد از آن بخشایش انتظاراتی دارد.

انتظار خدا از ما!

بعد از این‌که خداوند در آغاز ماه مبارک رمضان، تمام گناهان ما را مورد آمرزش قرار داد، انتظار دارد که دوباره به گناه باز نگردیم. علت این‌که ما باز به گناه باز می‌گردیم، همان شرک ماست.

اگر باز گناهی از ما سر زد، باید استغفار کنیم. استغفار حقیقی طلب مغفرت و «توبه» است. «توبه» به معنای بازگشت است و این‌که ما دوباره گناه قبل را تکرار نکنیم. اگر این توبه صورت بگیرد، ما را باز به همان حال اول که تازه از شکم مادر متولد شده بودیم باز می‌گرداند. کسی که خداوند در شب اول ماه مبارک رمضان گناهانش را بخشیده است نیز مانند کسی است که تازه به دنیا آمده است.

گاهی ممکن است کسی استغفار هم نکند اما کار خوبی انجام دهد که این کار موجب شود تا امام(ع) برای او طلب مغفرت کند. با توجه به روایات ، حضور پیامبر(ص) و امام(ع) در میان قوم، باعث مغفرت می‌شود؛ همچنین دعای پیامبر(ص) یا امام(ع). حال، متأسفانه مهدی(عج) در جمع نیست؛ اما دعای او هست. اگر او دعا کند، باز هم مغفرت حاصل می‌شود و شرایط به همان شرایط اولیه باز می‌گردد. اما آن اتفاق بزرگ بعدی که باید بیفتد نمی‌افتد. چرا؟!

قضیه باز هم به شرک برمی‌گردد. نهایت ماجرا همین جاست. اگر انسان‌ها به جایی برسند که بی کم و کاست عفو کنند، خداوند بدون استثنا می‌بخشاید؛ شکی در آن نیست.

این‌جا بد نیست اشاره‌ای به زمینه‌ی اجتماعی گناه داشته باشیم. به طور کلی تمام گناهان به جز غفلت از خدا، به روابط انسانی بر می‌گردد. اگر کسی از دیگر انسان‌ها جدا شود و مثلاً در کوه زندگی کند، گناهی به جز غفلت از خدا نمی‌تواند از او سر بزند.

آن اتفاق عظیم...

خداوند متعال می‌فرماید من مانند هرسال از تمام گناهان تو گذشتم. بعد از آن باید آن اتفاق عظیم بیفتد؛ ظهور مهدی(عج) و تشکیل جامعه‌ی آرمانی که هدفش تربیت انسان‌ها برای متصل شدن به خداست.

در دعای ماه شعبان می‌خوانیم: خدایا کمال قطع شدن از دیگران به سوی خودت را نصیبم فرما! اگر کسی که وارد رمضان شده، قبلاً خوب وارد شعبان شده باشد، حالا باید به کمال قطع شدن از دیگران و کمال وصل شدن به خدا رسیده باشد.

کمال قطع شدن از دیگران مساوی است با کمال وصل شدن به خدا. از طرفی محال است انسان در کمال وصل خدا باشد و در کمال انقطاع از دیگران نباشد.

این محصولات تربیتی در جامعه‌ی مهدوی اتفاق می‌افتد. اگر قرار است به آن‌جا برسیم، باید روابط انسانی و روابط شهروندی درست شود. مانع و مشکل روابط انسانی تنها این است که خدا می‌بخشد اما انسان‌ها حاضر نیستند یکدیگر ببخشند.

ما حتی اگر باور کنیم خدا همه‌ی گناهان ما را بخشیده، شاید چندان برایمان مهم نباشد و باز هم خودمان حاضر نیستیم دیگران را ببخشیم. چون حال بخشایش نداریم؛ بلکه نگاهمان این‌چنین نیست. این مسئله یک علت بیشتر ندارد و آن این‌که ما هنوز «خود» هستیم.

چون تو، «تو»ای و من «من»ام، «من» «تو» را نمی‌بخشم. «خود»ام را می‌بخشم؛ زود هم می‌بخشم؛ اما «تو» را نمی‌بخشم.

تا وظیفه‌ات را انجام ندهی، آن‌چه باید بشود نمی‌شود

این‌ها بحث‌های بسیار مهمی در راستای پدید آمدن شرایط، برای تحقق چیزی است که باید در رمضان اتفاق بیفتد؛ یعنی ظهور مهدی(عج) و جامعه‌ی مهدوی و رسیدن همگانی به نقطه‌ی اوج کمال فردی.

هر سال در ابتدای ماه رمضان طبق اخلاق الهی، غفران صورت می‌گیرد؛ اما اتفاقات بعدی نمی‌افتد؛ چون چیزی که به ما واگذار کرده‌اند هنوز اتفاق نیفتاده است.

ادامه دارد...

برچسب‌ها:

لطفاً نظر خود را بنویسید:
نام

ایمیل

نظر شما