رمضانی مهدوی و بدون شرک؛ شماره دو

جمعه, 27 اردیبهشت 1398 | 0 | 69

در شب قدر طلب بخشش و مغفرت نکنیم!

اگر می‌دانستیم خدا کیست؟ و از حقایق خبر داشتیم؛ اگر می‌دانستیم امیرالمؤمنین(ع) کیست؛ اگر می‌دانستیم مهدی(عج) کیست؛ اگر می‌دانستیم که امیرالمؤمنین(ع) در رجب و مهدی(عج) در شعبان، قبل از حلول رمضان چه کرده که به واسطه‌ی آن‌چه که آن‌ها قبل از رمضان کرده‌اند چه اتفاق عظیمی در رمضان می‌افتد، تنها درخواست و آرزویمان طلب مغفرت نبود! چرا که چه بخواهیم و چه نخواهیم، در ابتدای این ماه تمام گناهان پنهان و آشکار ما آمرزیده شده! اما ما خیال می‌کنیم باید گریه و توبه کنیم تا شاید خداوند در شب قدر مغفرت خودش را شامل حال ما کند. این‌گونه نیست! آن‌چه که باید در شب قدر خواهان تحققش باشیم، مغفرت نیست! طلب مغفرت باید همیشه باشد و خداوند نیز همیشه رحمت و مغفرت خودش را بر بندگانش نازل می‌کند. رمضان عظیم‌تر از این حرف‌هاست!

البته می‌شود گفت که مغفرت و تحقق رحمت و مغفرت، بسیار بالاتر از چیزی است که ما تصور می‌کنیم؛ اما چرا خداوند مغفرت به معنای آمرزش تمام گناهان سرّ و علن را در شب اول رمضان قرار داده است؟ ما می‌گوییم چون خداست! و ما نمیشناسیمش. چون الله است و محال است الله، شب اول رمضان، قلم بر تمام گناهان ما نکشد!

این‌جا شناخت خدا بسیار مهم است. وقتی انسان خدا را بشناسد باعث می‌شود که بداند چه اتفاقی افتاده و چه اتفاق دیگری باید بیفتد! بداند که خدا چه کرده و او باید چه کند؟

ماه‌ها و امامان(ع)

این از جهالت ماست که نمی‌دانیم علی(ع) کیست و رجب چیست؛ نمی‌دانیم شعبان چیست و مهدی(عج) کیست؛ در شعبان چه اتفاقی می‌افتد؟ رجب و شعبان و ماه‌های گذشته‌اش از محرم که ابتدای سال است- تا انتها را نمی‌شناسیم. سال قمری توحیدی که با محرم شروع می‌شود را نمی‌شناسیم. نمی‌دانیم در محرم چه اتفاق‌هایی می‌افتد. تا به حال توجه کرده‌ایم که اهل‌البیت(ع) که صاحبان هر ماه هستند دوازده نفرند و ماه‌ها هم دوازده تا؟! نمی‌دانیم که هر ماه و صاحب آن ماه برای ماه بعد چه مقدماتی فراهم می‌کنند. ما بسیار جاهلیم و از حقیقت بیگانه!

ما چون امیرالمؤمنین(ع) و رجب، مهدی(عج) و شعبان را نشناخته‌ایم، نمی‌توانیم بفهمیم که خداوند متعال در رمضان چه کرده و می‌کند!

خدای تبارک و تعالی در رمضان، در عین حالی که بشر پر از منیّت و پر از مکر است که اساساً هیچ «من»ی نیست مگر این‌که مساوی است با صد در صد مکر و صد در صد خیانت- و پر از ظلم و جنایت است، او را در همان شب اول ماه مبارک رمضان می‌بخشاید و می‌آمرزد.

انسان باید باور کند و بفهمد که این «من»ها پر از ظلم و جنایت و خیانت است و در عین حال خداوند تبارک و تعالی در آغاز ماه مبارک رمضان قلم می‌کشد بر مجموعه‌ی گناهان سر و علن مؤمنین. مؤمنین چه کسانی هستند؟ همین کسانی که به خدا و پیامبر(ص) و اهل‌البیت(ع) اعتقاد دارند.

آن‌چه که در این‌جا مهم است این است که بعد از این «نقطه‌ی عطف بخشش گناهان»، باید اتفاقات جدیدی بیفتد. اتفاقاتی که به خاطر نادانی بشر تا کنون پدیدار نشده و نمی‌شود. این است که می‌گوییم نباید منتهای آرزوی انسان آمرزش شب قدر باشد. آن‌چه که رمضان برای آن است و اصلاً آن‌چه که باید در این ماه اتفاق بیفتد، هنوز رخ نداده است.

رمضان چیست؟

اما رمضان چیست؟ و چه اتفاقی باید در آن بیفتد؟

تمام گناهان در ابتدای این ماه بخشیده شده که چه بشود؟ مگر می‌خواهند چه بدهند؟

ابتدای رمضان غفران کامل است تا در میانه‌ی آن مهدی(عج) به همراه آرمانشهر بهشتی‌اش باشد و در آخر آن، در طلیعه‌ی عید ره‌یافتگان ضیافت فطر و فطرت توحیدی، دعوت‌نامه‌ی ورود همگان به جشن پرشکوه حذف «خود» و یگانگی با خدا را بدهند.

ادامه دارد...

برچسب‌ها:

لطفاً نظر خود را بنویسید:
نام

ایمیل

نظر شما